header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto header foto
 
Laatste nieuws

In memoriam Jan Schoenmakers.

Nieuws afbeelding 18-11-2015
Nee, de meesten van u zullen hem niet kennen. Jan Schoenmakers de hockeyer die jarenlang lid was van de vereniging en zich van meet af aan meer dan verdienstelijk heeft gemaakt. We hebben elkaar leren kennen op de Strijpenseweg even iets verder dan de afslag van de Zandreef, een veld dat wat beter leek dan de wei aan het Heibloempad waar de vereniging ooit is begonnen. Maar we hadden aan de Strijpenseweg wel een clubhuis en een kleedaccommodatie en niet te vergeten een piano met vogelnest, en de omgeving was een El Dorado voor de jeugd om te ravotten. De velden liepen wat op en af en Rob den Hartog bestreed de mollen met zijn mollensherry.
Het is lang geleden, meer dan veertig jaar. Bijna een halve eeuw. Jan was ijverig en genoot van de club, de wedstrijden en zijn biertje en borreltje in de derde helft, en op de maandagavond was hij doende in het clubhuis met Frans Bakx, Felix van der Laken en Jos Jansen om het clubblad te maken. Jos Jansen bracht de kopij ’s nachts nog naar Antwerpen om het te laten drukken.

We groeiden uit ons jasje en Jan was een van de leden van de bouwcommissie die aan de gang ging om het clubhuis aan het Bosdal te bouwen. Ik noemde hem bouwpastoor omdat hij er nogal wat vanaf wist. We hadden daar genoeglijke jaren en bezochten ook toernooien in Ramsgate en Le Touquet en later in Oostende en niet te vergeten ons eigen IVT. Jan was lid van een echt bouw-bestuur in die eerste tijd zoals het ijverige leden betaamde die een jonge club vooruit wilden helpen. De AL Vergaderingen in de Elsakker zijn een bijzonder fenomeen uit die tijd.

Natuurlijk werden we allemaal ouder, maar ook Jan bleef spelen zoals dat vaker met oudere hockeyers het geval is. Toen hij afscheid nam van zijn werkzame hockeybestaan werd hij gelauwerd voor zijn betrokken inspanningen, maar als lid van verdienste liet hij steeds van zich horen. Hij was ook lid van de uit HCP ontstane boerenkapel d’Oren Toe.

We hebben veel contact gehad ook tijdens de lastige periode dat Tineke, zijn echtgenote ziek was. Geregeld gingen we op pad en aten en dronken wat en haalden bijna als vanzelfsprekend herinneringen op uit het verleden, de periode van de opbouw en Jan was steeds benieuwd naar de nieuwste ontwikkelingen. Hij was trots op de club, maar hij maakte zich ook weleens zorgen om de toekomst van de vereniging.

Afgelopen vrijdagavond is Jan na een kort maar hevig ziekbed gestorven. We hebben geen gevolg meer kunnen geven aan ons uitje dat we graag nog met ons vieren hadden willen maken. Maar ja, de natuur gaat zijn gang en wij moeten ons daar bij neerleggen. Wat overblijft, is een prachtige herinnering aan een bewogen en prachtige tijd. Met het steeds kleiner worden van de groep oudgedienden, wordt de erfenis van de fakkeldragers van HCP langzaam aan de opvolgende generaties overgedragen. Het was een voorrecht zijn vriend te mogen zijn.

Namens de Hockey Club Prinsenbeek,
Huub Seelie